We zijn weer terug in Holland! vanuit het vliegtuig zagen we het platle landschap met files al. Ik vond het heerlijk om iedereen weer te zien, en nilsje vooral. Hij was onwennig maar bleek zich prima te vermaken in mijn armen, heb hem naar de auto te gedragen. in de auto maakt hij weer praatjes en begon me koek te voeren en liedjes te zingen. ik was dood om 7 uur s avonds, maar heb het nog tot 9 uur volgehouden om de jetlag te verminderen. en nu ben ik klaar wakker. ik probeer zo nog even te gaan slapen.

in nederland zijn er weer een aantal dingen anders: wc papier kan gewoon in de pot, water kun je drinken uit de kraan. het is hier wel saai qua landschap, alles plat. ik mis de bergen en de grote stad en de rituelen die we inmiddels onszelf hadden aangeleerd. om 10 uur verzamelen, lunchen, avondeten zoeken, gezamenlijk betalen, metro, taxi, foto’s maken, internetten, praten en lachen.

Akil mocht van de douane zijn inhoud van de tas laten zien bij aankomst. het was een beetje raar, want ze vroegen telkens ‘reizen jullie samen’, en uiteindelijk zei ik nee, en werd alleen akil meegenomen. Ik was de schuifdeuren door en dacht, he, had ik even moeten wachten?

maar goed, buiten zijn bibimbap potje had akil volgens mij niets bij zich waarmee je gevaarlijk kunt zijn! een van mijn theekopjes is helaas gesneuveld, moet dus toch maar naar rotterdam koreaans centrum om te kijken of ze ze daar nog hebben.

binnenkort komen de webcam opnames, hiervoor ga ik nog wat dingen proberen uit te zetten in nederland. het is lekker om bij jeroen en nils te zijn, maar o o o, wat zou ik graag nxfa met ze in korea willen zijn…

Gisteren hebben we nog een zeer intelligent en uiterst interessant persoon ontmoet: Naryan. Hij is Indier, spreekt vloeiend koreaans en heeft de koreaanse cultuur/land bestudeerd. HIj werkt aan de universiteit in korea, werkt harder dan koreanen voor hetzelfde geld en dezelfde beoordeling. Kortom: hij wordt gediscrimineerd.

Ryan ziet Korea vanuit een zeer interessante andere hoek: adoptie is volgens hem de laatste tijd wegens materialisme/rijkdom: men hoopt door adoptie het kind rijk te laten worden en dan terug te laten komen met geld. Vroeger was het iets anders, toen deed men het meer in het belang van het kind.

KOrea is bovendien een land in disbalans: welvaart en cultuur zijn niet gelijk, zoals bv in Japan. Daar zie je bij iedere plechtigheid dat de kimono met trots wordt gedragen. In korea is bv het fenomeen traditioneel trouwen aan het verdwijnen. zelfs zo erg, dat men een museum hieromtrent heeft gemaakt om het maar niet te vergeten.

En het klopt wel, koreanen hebben weinig cultuur waarde. bij het boeddha beeld in de rotsen stond groot dat er niet gefotografeerd mocht worden. En degenen die fotografeerden waren koreanen, zonder enig gevoel van waarde, respect.

Korea heeft volgens Ryan weinig eigen identiteit. Ze dreigen door de welvaart deze nog verder kwijt te raken. Bovendien zie ik dat de kloof tussen oude en nieuwe generatie groot is. Gisteren zagen we in de drukke Insadong een oud vrouwtje gewoon op straat plassen, daar waar het kon (toevallig bij een boom).

Het is een land in ontwikkeling, in een transitiefase. de ontwikkeling economisch is te snel gegaan,om alle mensen hiervan op de hoogte te brengen en laten profiteren.

Ook zijn koreanen onzeker, herkenbaar. chinezen spuugden ze op, totdat ze zagen dat de chinezen harder gaan in ontwikkeling dat henzelf en toen werden ze weer onzeker. En dat terwijl ze heel veel hebben om trots op te zijn: hanbok, compas, jade, kunst, handwerk, etc en bovenal: techniek. Vorige week zag ik een documentaire over de nieuwste chip, die door Samsung is ontwikkeld met de meeste mogelijkheden ter wereld. Het gaat een revolutie teweeg brengen (voor zover goed begrepen). Daarnaast zijn er heel veel grote A-merken die het wereldwijd zeer goed doen.

Ik denk dat ze een sterke leider nodig hebben die de cultuur hersteld en de balans tussen welvaart en cultuur, tussen oude en nieuwe generatie terug brengt.

Op deze wederom mooie dag, gaan we shoppen. Eerst weer naar Insadong naar een specialistisch theehuisje. En in deze straat heb je gewoon de beste kado’s, het stikt er ook van de toeristen. Om 14.00 uur is er een demonstratie van traditioneel huwelijk. Ik wil daar echter niet op wachten, dat komt nog wel weer een keertje.

In een grote boekenzaak, onder in het samsung gebouw (met een UFO bovenin, en mooiste uitzicht vanuit het damestoilet) gaan we op zoek naar een engels/koreaanse talenboekje, waarin zitten staan. Handig is dat ze ook een brillenzaakje in de winkel hebben (voor de nodige leesbrillen) en een inpakservice. We komen uit op de Lonely planet, een handig klein formaatje en handige zinnetjes, gecategoriseerd in verschillende hoofdstukken. Goeie zet weer van Lonely planet, en slecht 8 euro.

Voor Akil moeten we dan op zoek naar een vegetarisch restaurant, of in ieder geval iets waar je vega gerechten hebt. En daarna stap ik dapper op het Lotte department store af, het grote warenhuis van Seoul in het centrum naar het Lotte hotel. Lotte is naast LG en Samsung en van de meest gehoorde merken de afgelopen dagen. Ze maken ook chocolade, maar dat is lang niet zo lekker als die we in nederland kunnen kopen.

Een onderdeel van het warenhuis is Avenuel. Wat een cool gebeuren! alle grote dure merken zijn hier vertegenwoordigd. Het is dan ook heel rustig, je kunt hier echt alleen maar kopen als je minimaal 5000 euro te besteden hebt. Tasjes van Louis Vuitton zijn hier denk ik duurder dan in Nederland (gemiddeld zo’n 1500 euro). Ik sjok erdoor heen van beneden naar boven en de wc’s zijn halve woonkamers, met een zitje en chic de friemel je plasje doen.

Dan ga ik naar het warenhuisgedeelte, daar loopt het plebs rond. het is superdruk, zaterdag en Lotte bestaat 28 jaar (na de democratisering dus zo ongeveer opgericht). Daar ga ik ook van beneden naar boven, helemaal onderin zit de luxe supermarkt en helemaal bovenin restaurants. daar tussen in zo’n 7 etages kleding en dingen voor in huis. wow, wat een zaak, en wat een drukte.

Vanavond gaan we met z’n allen voor het laatst eten, bij dezelfde barbecue restaurant als waar we eerste keer zijn gaan eten. En morgen om 5.30 uur opstaan om naar het Incheon vliegveld te gaan.

Ik ben erg benieuwd hoe Nils op mij gaat reageren, we hebben elkaar natuurlijk 3 weken niet gezien. Zou hij boos zijn dat ik weg ben gegaan? verlegen? afwijzend? hoe dan ook, ik weet dat Jeroen daar grapjes over zal maken, dus dat gaat me niet helpen om me welkom te voelen bij Nilsje, dus dan maar voorbereiden op het ergste: zonder enige herkenning zijn hoofd afdraaien en veiligheid zoeken bij zijn papa…

De avond brengen we door in het barbecue restaurant en het ‘kleinste cafeetje’ van Seoul, alles op kruipafstand van ons hotel. Heerlijk gegeten, dat zullen ze morgen wel ruiken in Nederland (knoflook) en veel Hite gedronken en ook rode Casssss bier (wat zwaarder). Ik voel me gelukkig in deze setting aan mensen. Iedereen heeft zijn eigen plek en we hebben het gezellig.

Overigens wil ik nog een paar dingen kwijt over de motels/hotels van deze reis: er schijnen weblogs te zijn die uitgebreid spreken over de negatieve dingen van de motels. Ik heb prima naar mijn zin gehad in de motels, sterker nog: ik kwam er alleen om te douchen en slapen, zo leuk en intensief is het shilla programma. Dus wanneer je denkt,ik wil alleen maar in 4 a 5 sterren hotels, dan moet je de comfort reis boeken, kost meer maar dan heb je ook meer. Wil je niet zoveel betalen, gewoon niet te veel verwachten en nemen zoals het is. Want het is prima voor deze tour, verwend zijn kunnen we allemaal, maar dan betaal je er ook voor!

tromgeroffel: de grote dag vandaag! Pleun is bereid om mee te gaan met me naar KBS, het TV station van Korea. Erg commercieel, vergelijkbaar met onze commerciele zenders. maar, eerst beginnen we de dag met koffie in Cafe au bon Gout, waar zo iedereen van onze groep naar toe gaat voor koffie en een goed belegde boterham. Ton en Akil gaan mee, omdat ze ook mee gaan naar Insadong (een superleuk winkelstraat) en even later schuiven Chris, Margot en Berend aan en weer later Manon en Matt.

Chris heeft zijn familie gisteravond voor het eerst weer terug gezien. Bij het horen van het verhaal, voel ik een brok in mijn keel. NIet omdat ik het ook wil, maar omdat ik de emoties van de familie helemaal kan aanvoelen. Zijn tante van 73 heeft hem en zijn broertje langere tijd in huis gehad. ZIj heeft hen ook voor adoptie opgegeven, maar wilde perse dat ze bij elkaar zouden blijven. Dat heeft ze meerdere malen geroepen. Toen Chris en zijn broertje waren geadopteerd, samen, hebben zijn ouders een foto gestuurd naar Korea. Deze foto heeft ze bij zich, dus gelukkig wist ze al vrij snel dat ze inderdaad samen waren en het goed maakten.

Ze werd erg emotioneel, en dat begrijp ik helemaal. Zij heeft de belangrijke en moeilijke beslissing genomen, was bang dat ze uit elkaar zouden gaan, heeft waarschijnlijk jaaaaren gepiekerd hoe het met ze gaat en ze misschien ook gemist en spijt gehad. En nu: ziet ze het kind als man terug met vriendin en eigen kind! Wauw wat moet zij zich opgelucht voelen en blij zijn om hen zo gelukkig en gezond te zien.

onze drie reisgenoten hebben in ieder geval een heerlijke tijd, en dat is heel belangrijk. Chris zelf is een jongen die zeer in balans is, en zich compleet voelt. Dus hij is er heel nuchter over. Toch zag hij er in mijn ogen er gelukkig uit deze ochtend. En dat is hem van harte gegund!

Na even een traantje te hebben gelaten (alleen Pleun heeft het gezien) zijn we met Ton en Akil naar de winkelstraat Insadong gegaan. Heerlijk weer weer, en lekker shoppen naar Koreaanse kleinigheidjes. Ik kan wel uren shoppen, maar we moeten door naar KBS dus morgen ga ik er nog eens heen om mijn souvenir-taak te completeren.

We gaan naar KBS met de metro, het bedrijf is opgesplitst in 3 gebouwen om het makkelijk te maken. Bij het eerste gebouw blijkt dat het in het andere gebouw is, onze tolk Gi Young is dan ondertussen ook gebeld. Zij ontmoet ons in het juiste gebouw. Het blijkt dat ze enige jaren in Nederland heeft gewoond en uitstekend Nederlands spreekt. Super! na een korte kennismaking gaan we het gebouw binnen wat niet onder doet aan een mierennest: veel gekrioel van veel mensen.

Gi Young vertelt tijdens het wachten op wat komt, dat ze is getrouwd met een Koreaan en een dochter heeft van 14 jaar. Ze kan prima Koreaans spreken (ze is het ook) maar omdat haar ouders uit Busan komen, hebben ze haar een dialect aangeleerd. Hierdoor is het spellen voor haar lastig en kan ze nog niet perfect schrijven. Ze spreekt de assistent Akki die druk van groep naar groep loopt. Het blijkt dat er 5 zaken lopen, 4 Koreanen en 1 adoptie geval (ikke). We mogen mee naar buiten waar een 20 seconde opname plaatsvindt. Ik mag niet omdat ik ‘vertolkd’ moet worden en dat is te complex schijnbaar. Buiten praten we even met een man die vanaf zijn 6e jaar zijn ouders kwijt is geraakt. Hij ging naar buiten, raakte de weg kwijt en heeft op straat gezworven. Kennelijk was het lastig om mensen weer terug te vinden. Op zijn 8ste zou hij geadopteerd worden en toen werd hij bang en is weggelopen. Hij heeft inmiddels 2 kinderen en heeft een klein zaakje in Seoul.

Zo, dachten we. Dat is bijzonder, hoe kun je nou zo ver kwijt raken van je familie? Als je ontvoerd wordt, ok, maar hij is de weg kwijt geraakt en dus ook zijn ouders?! Life is strange. Na dus buiten te hebben gewacht gingen we met z’n allen naar de 8ste etage voor het interview met de redactie denk ik. Een 4 koppig team, met man met bril en vrouw met lichte jas aan die de hoofdredacteuren lijken. Of in ieder geval de belangrijke vragen stelden.

Uiteraard waren we als laatste, maar op zich niet zo erg, zo hoorden we de rest van de verhalen. Wat blijkt: 3 van de 4 Koreanen zijn de ‘weg kwijt geraakt’ en dus ook hun ouders!! Jeeee. ik kan het nog even niet bevatten hoe dan zoiets gaat. En dat hun ouders dan ook niet op zoek gaan? Nu speelden deze verhalen wel allemaal in de arme tijd, dus nog voor de democratie begon in de 80-ger jaren. Maar toch. De mensen hebben allemaal hard moeten leven, werken en eigenlijk ook zich heel erg eenzaam moeten hebben gevoeld. en toch hebben ze het allemaal overleefd.

De 4e koreaan was zijn broer en zus kwijt. Zus is inmiddels gevonden en zat erbij, de broer is nog kwijt. De zus speelt hard to get, want ze wil niet gefilmd worden. En dan zie je ze gretig worden die redacteuren. En toen mocht ik. Het blijkt dat alle gegevens die ik naar GOAL had gestuurd, nooit zijn aangekomen. Dus ze weten geen vragen te stellen, ze hebben zich niet kunnen voorbereiden.

Ook vinden ze het jammer dat ik zondag al wegga, want ze hadden dan een dag mij gefilmd in en rondom de plaatsen waar ik schijnbaar ben geweest. Nu wordt het een webcam interview over 2 weken en dat is minder plezierig vinden ze. Maar ik ga kijken of ik ofwel iemand van TV die ik ken kan inschakelen voor een profesioneel contact met KBS, ofwel de jongen die de documentaire heeft gemaakt ‘made in korea’ ofwel via Spoorloos proberen ze warm te maken om samen te werken met KBS in dit geval.

In Goal ben ik enigszins teleurgesteld, maar eigenlijk had ik het een klein beetje verwacht. Die Felix schatte ik al niet zo hoog in op ‘regelniveau’ en dat is weer eens bevestigd dat mijn intuitie werkt. Goed, afwachten maar! over 2 weken in Nederland, om 3 uur ‘s nachts live in de uitzending op KBS ‘I miss you’ programma, waar zo’n 6 miljoen kijkers naar kijken. Het is dan 11 uur in de ochtend in korea.

En morgen nog 1 dag te gaan. Shop till I drop….

Vanochtend zijn we met de trein vanuit Andong naar Seoul terug gereisd. Ik ben blij weer terug te zijn in deze bruisende stad! en trots dat ik hier werkelijk geboren blijk te zijn. In onze trein stond de kachel op 25 graden, dat is de manier waarop Koreanen je warm welkom heten. Je moet het vooral niet te koud hebben! ook kinderen worden zeer warm aangekleed en het eerste wat de ouders van Berend altijd horen: je kind is te koud aangekleed!

De reis duurt ongeveer 4 uur, en de trein is helemaal vol. Iedereen krijgt vaste plaatsen toegewezen, dus we kunnen gelukkig allemaal rustig zitten. In Seoul zitten we de laatste paar dagen in Lees hotel. Dat is erg prettig, het is schoon en comfortabel. Bovendien zit het in een heel leuke buurt, met veel restaurantjes, en een overdekte markt waar je ook kunt eten.

Akil, Ton en ik gaan meteen naar building 63. Dit is een gebouw met 63 verdiepingen en op de 60ste verdieping hebben ze een skyview gemaakt. Heel slim, voor 7000 won (ongeveer 5 a 6 euro) kun je binnen komen. Het uitzicht is helemaal goed! wat een stad is Seoul zeg, overal zie je gebouwen, mensen, files en reclame. Foto’s zie je op picasa web.

Toen we ook de avond foto’s hadden geschoten zijn we terug naar onze buurt gegaan met de metro. Het was even zoeken, maar we hebben de overdekte markt gevonden en zijn lekker aangeschoven. Het is een heel festijn om daar te eten. In Nederland kun je alleen zo eten tijdens braderieen: je zit gezellig aan tafel, er wordt gekookt voor je neus en je billen zijn lekker warm op de verwarmde bankjes. En je wijst gewoon aan wat je wilt eten, dan wordt het live voor je gekookt.

Morgen is de grote dag, dan ga ik gefilmd worden voor een KBS uitzending. Pleun gaat mee en dat vind ik erg fijn. Het is toch wel beroerd om dit in je eentje te moeten doen, je bent toch best zenuwachtig want je wilt deze eenmalige kans niet verprutsen. Voordat we naar de studio gaan, gaan we eerst gezellig thee kopen in Insadong. Daar zit een heel leuk speciaalzaakje voor thee. ben benieuwd wat de dag weer gaat brengen!

het is donderdag en ik ben te vroeg. Pas om half 10 verzamelen we voor de trein naar Seoul. Dat is mooi, want dan heb ik even de tijd om eens alles wat ik zo her en der heb opgeschreven, te vergaren en evalueren.

Dit is duidelijk een heel positieve vakantie geweest, waarin ik veel heb kunnen leren over mezelf, gespiegeld aan het land. Bijkomend voordeel is, dat Shilla veel ervaring heeft met uitzetten van zoektochten naar ouders, dus dat heb ik dan ook met hun hulp en die van GOAL kunnen doen. Relatief makkelijk, maar denkelijk lastiger geweest als ik nog in Nederland had gezeten. En als 3e positief punt, is de inhoud van de vakantie: wat hebben we veel gezien en gedaan! Het algemeen gevoel van de groep is dat we veel langer dan 3 weken in Korea zijn geweest. Je krijgt zoveel indrukken en doordat je rondreist zie je meer dan alleen de grote stad.

Shilla heeft alles goed gefaciliteerd en is ZEER flexibel. Ongelooflijk hoe ze dat doen. Nu hebben we wel een goede groep, waar iedereen gewoon gezellig vindt om samen dingen te doen maar ook respecteert wanneer iemand een momentje alleen wil. En vakantie is net als het leven: het is wat je er zelf van maakt.

Reflexie over mezelf: al eerder had ik verteld dat ik veel dingen herken in mezelf wat ik om me heen zie en hoor over koreanen. Gisteravond gingen we met z’n 8′en eten (eigenlijk alleen de jongeren) en toen zei Manon tegen me, dat ze zag dat WAT ik doe, ook geaccepteerd wordt door de Koreanen. Maw, ik pas goed tussen deze mensen. Het grappige is, dat ik daar helemaal geen moeite voor hoef te doen, ik ben gewoon mezelf.

Andere overeenkomsten die ik zie/herken: snel snel dingen (willen) doen, snel lopen, snel uitgekeken (materialistisch) en dus snel weer op zoek naar nieuwe dingen/smaken (ze hebben hier heel veel verschillende smaken kitkat bv, niet alleen met een koekje, maar ook met verschillende smaken. Als de fabricant dat niet doet, dan verkoopt het niet).

Dan: de liefde voor gadgets en electronica. Wat zijn ze ver hier met multimedia! het mobiele netwerk werkt anders dan in Nederland, en hier kunnen ze veel meer bv via de mobiele verzenden en ontvangen (makkelijk tv kijken, internetten en dat alles voor weinig of niets extras). Bovendien heeft iedereen een enorme kast van een tv, overal hebben ze internet pc’s, vaak voor weinig of niets.

En dan een heel belangrijk iets: de mensen hebben een karakter van extremen. In 1 mens zit: alles of niets, extreem bedeesd tot extreem explosief. Het komt overal in terug: de liefde voor electronica en technische vooruitgang staat lijnrecht tegenover de oude cultuur, normen en waarden.

Koreanen zijn ook binnenvetters: ze houden hun emoties heel lang vast, totdat het door iets eruit komt en dan explodeert het. Dit herken ik in mezelf. Ook zijn ze heel draaglijk, ze dragen hun eigen problemen, willen dat zelf oplossen, offeren hun eigen gevoel op. Je kunt het jezelf voor de gek houden noemen, maar het is hun manier van levensinstelling: mijn moeder gaf mij op niet in haar belang, maar in mijn belang.

Ook zijn de mensen hier goed met hun handen: ze hebben bijna allemaal wel iets wat ze goed kunnen, schilderen, breien, borduren, vouwen, kunst maken etc. Het is waarvan ik altijd heb geweten dat het latent aanwezig is bij mij, maar ik heb het nooit echt eruit laten komen.

Dat zijn de weinige overeenkomsten die ik zie, maar die ook essentieel zijn in mijn beleving voor/over mijzelf. Altijd heb ik gedacht dat ik het ergens heb aangeleerd, dat ik zo gevormd ben, dat het een probleem is, maar nu weet ik het: het zijn mijn GENEN!!

wat een opluchting. Waarom? nu weet ik dat mij niets ernstigs/heftigs is overkomen, het is gewoon zo. Dat maakt het voor mij meer acceptabel, want ik hoef niet perse te zoeken naar de oorzaak. Er is geen probleem want er is geen oorzaak! joehoe!!!!

dan de tegenstellingen: Koreanen zijn bang voor gezichtsverlies. Daarom willen ze problemen niet delen, of accepteren ze dingen of offeren zichzelf op. Dit had ik ook, maar ben ik langzaam over heen aan het komen. Het kwetsbaar opstellen, het durven te delen, het afhankelijk durven te zijn van een ander, de hulp durven in te roepen van een ander, dat heb ik gaandeweg geleerd. Het open en eerlijk zijn, is ook niet iets wat Koreanen per definitie in zich hebben. En dat is wel iets wat ik heb geleerd in mijn opvoeding en door het leven.

Ik ben heel erg westers opgevoed en heb daarnaast ook veel geleerd door het leven. Ik ben blij dat ik nu meer begrijp over mijn genen, karaktertrekken die in mij zitten. Dat is het deel van Korea. Het deel van Nederland is hetgeen wat ik geleerd heb te doen. Efficient werken, doelgericht zijn, presteren, de druk voelen van geld/ambitie/commercie, de afvlakking binnen de samenleving, de onverschilligheid waarmee men met elkaar om kan gaan, de Nederlandse hypocrisie.

Kortom: mijn uitdaging zit m in om mijn Koreaanse genen te combineren met mijn Nederlandse ervaring.

Vandaag zouden we een vrije dag hebben in Andong, maar Akil heeft een berg Cheongryangsan gevonden die hij graag wil beklimmen. Na wat onderzoek bij het VVV, kwamen we erachter dat het een berg is die op meerdere manieren beklommen kan worden, centraal ligt er een tempel met boeddha beeld. Het staat wel bekend als een pittige klim, dus ik doe mijn eigen ronde, zodat ik op eigen tempo kan lopen en vooral niet te steil naar beneden.

Aangekomen (ongeveer een uur naar het noorden vanuit Andong), zien we de prachtige herfstkleuren die bij de tijd van het jaar horen. Na wat mist in de ochtend, breekt nu ook de zon door. Om bij een van de 3 opgangen te komen, moeten we nog zo’n 3 km lopen, bergopwaarts. Een goeie oefening. Steil omhoog lukt me prima, want dan zit de belasting in de benen. Dus ik besluit samen met Josephine de steile opgang te nemen, zo snel mogelijk naar de tempel.

Het is HEEEL steil gebleken. Een dame die we onderweg tegenkwamen viel bijna flauw geloof ik. Het voordeel van heel steil is dat je er ook zo bent, dus we waren denk ik binnen 15 minuten bij de tempel. Wat een prachtige plaats!

Er hangt een heel serene sfeer, ondanks de drukte, want het lijkt alsof een buslading drukke koreaantjes op bedevaart is. Allemaal parmantige dametjes die druk druk druk doen. De tempel zelf is zeer klein, maar er is een prachtig boeddha beeld buiten. Rondom het beeld is een plateau waarop je kunt bidden en zitten. We hebben daar denk ik wel een half uurtje in de zon gezeten. De plek wil je eigenlijk niet verlaten, zo rustgevend is het.

Dan voegt Laurens zich toe aan ons groepje, en gaan we koffie drinken in een klein theehuisje bij de tempel. Ik vind het een fantastisch huisje, mooie meubels, mooi hout, prachtige lampen en vieze koffie (koffie kunnen Koreanen niet maken) wat de pret niet drukt hoor! Met wat zen-muziek op de achtergrond is alles vredig.

Omdat de rest van de groep de grote tour maken, wachten we even, maar besluiten dan vast af te dalen richting bus, want voordat wij er zijn, zijn zij er ook. Overigens, leuk om te vermelden: de grootste route mocht niet gelopen worden, wegens vallende rotsen/stenen. En de waterval die ook een van de trekkers zou moeten zijn, had geen water. En ook dat drukte de pret niet!

Josephine, Laurens en ik togen naar beneden. De klim was niet zo steil, maar het leek wel of we op de kalverstraat liepen, heel druk op een smal padje, waarlangs de afgrond loopt is niet heel relaxed. Die Koreanen klimmen/lopen heel graag. Ze dossen zich dan helemaal uit, met goede wandel/bergschoenen, mooie pakjes, lipstick, petje tegen de zon, stokken en druk kwebbelen natuurlijk. We kwamen nog wel een dame tegen die op blote voeten liep, haar pumps in de hand. Kennelijk had ze zeer laat besloten om nog effe de berg te beklimmen.

We hebben met z’n drieen beneden nog een lekker maal weg gewerkt, en toen kwam al gauw de rest. Ze hebben een prachtige wandeling gehad, maar wel erg zwaar. Ik hoorde dat Shilla helaas de tour ook niet mag aanbieden omdat het zwaar is. Maar de tocht naar de tempel is wel waard om even de steile klim te maken. Alleen steil naar beneden heeft ook de rest moeizaam afgelegd, je glijdt weg.

Ik ben blij dat ik niet de grote zware tocht heb gedaan! mijn voeten zijn nog goed, doch vermoeid en dit was een super laatste dag in het land voordat we terug gaan naar de grote stad Seoul. Andong blijkt bovendien ook heel vriendelijk en gastvrij. Zo had ik ze eerder nog niet meegemaakt (wel gastvrij, maar nog niet zooooo gastvrij). Ook proberen ze allemaal een woordje engels mee te praten en dat maakt dat we snel contact hebben met de bewoners.

Ook nog nieuws van adoptie front: Suwon blijkt geen weeshuis te hebben gehad en nu ook niet te hebben. Dus wat er is gebeurd is dat mijn moeder naar Suwon is gegaan, naar een soort jeugdzorg-achtig iets voor alleenstaande vrouwen. Daar is ze geadviseerd om me ter adoptie op te geven en toen is ze naar KSS gegaan voor die adoptie. Daarna ben ik ook snel geadopteerd. Dus: ik heb hoogstwaarschijnlijk nooit in een weeshuis gezeten, en dus hoef ik de reis naar Suwon niet te maken en kan ik heerlijk de laatste dagen het rustig aan doen in Seoul.

In voorbereiding van de terugreis en de ‘rust’ in Seoul zijn we nog effe gaan karaoken….

nog een losse opmerking: ING heeft hier reclame op tv!

Omdat er dagelijks zoveel gebeurt, moet ik wel alles meteen kwijt op internet, anders vergeet een boel mooie details. En dat is erg jammer, want net als vandaag, wil je dat onthouden: een ambachtelijke Koreaans papierfabriek! Alles wordt nog met de hand gedaan, en papier wordt gemaakt van de ‘mulberry’ boom, zoals ze het noemen. Het resultaat is zoals je misschien kent, ik geloof dat het ‘rijstpapier’ wordt genoemd. Het is dus alleen niet gemaakt van rijst.

De bus nam ons mee naar de locatie, even buiten Andong. Ter plekke zie je een oude fabriekshal, het wordt wel goed schoongehouden denk ik maar het is veelal oud materiaal waarmee ze werken. Het hindert verder niet hoor. De rondleiding wordt gegeven door de zoon van de directeur. Het is de langste Koreaan die ik heb ontmoet en heel aardig. Zijn Engels is wel bijzonder, dus de zinstructuur is dusdanig dat je er niets van begrijpt. Maar goed, de plaatjes zeiden genoeg. het proces heb ik gefotografeerd, en staat op picasaweb.google.nl/carlabeijsens.

Uiteindelijk mochten we ook zelf papier maken, een klein A4 velletje. Uiteraard kregen we er een mooie stempel op en ik ben van plan om er een schilderijtje op te maken. Niet dat ik daar ervaring mee heb, maar iets met veel felle kleuren vind ik al snel mooi. En dan inlijsten en kijken of het mooi genoeg is om ergens op te hangen. Het is geen lastig proces, wel arbeidsintensief en lijkt zwaar. Ik geloof te hebben begrepen dat zo’n 2000 grote vellen per dag geleverd worden. Deze is voor Korea zelf en voor export naar USA, Japan en Australie. Dus ik denk dat de familie er wel bij vaart. Na de shop leeg te hebben gekocht (want de kadootjes moeten we allemaal kopen en we gunden deze meneer wel de omzet) gingen we per taxi naar Andong folk village.

Dat is zoiets als de vorige keer, waar we dat zwarte zwijn tegen kwamen die de levende wc was, maar dan veel netter en mooier ingericht. Het was vandaag ook superlekker weer, dus iedereen ging een beetje rondwapperen en genieten van de zon. Akil, Ton en ik gingen uiteraard op zoek naar eten. We hebben lekkere soep gegeten en als toetje thee van bloembloesem, heerlijke thee en ze kwam er juist van het land mee lopen. Dus verser kan niet. In de village wonen ook mensen, en ik geloof dat je er ook zou kunnen verblijven als je wilt.

Morgen hebben we mogelijk een wandeling, maar afhankelijk hoe zwaar deze is, ga ik wel/niet mee. Mijn benen/voeten/enkels zijn een beetje beter aan het worden, alhoewel ik nog wel moe ben einde dag en dat kan toch niet voor zo’n jong ding als ik! overigens kon ik vannacht niet zo snel in slaap komen. de deur van de kamer hoef ik niet van binnenuit op slot te draaien wil het op slot zitten. en dat is raar, ik wil toch altijd iets te draaien hebben. dus de hele tijd lopen malen dat er iemand binnenkomt. flauw he.

en: nog maar 4 dagen in Korea….

Dit moet ik toch nog even kwijt: ik zie net op tv een documentaire van een Koreaanse man die getrouwd is met een vietnamese vrouw. Zij krijgt dus van de sociale dienst speciaal een sociaal werkster toegewezen die 3 x per week langs komt om haar te leren Koreaans koken EN de cultuur, regels en normen en waarden bij te brengen, persoonlijk! in de regio waar ze wonen, wonen zo’n 1400 gezinnen die 1 buitenlandse partner heeft, dus die gaan ze allemaal langs…. Jeeee. Hier hebben ze in ieder geval geen problemen met mensen die niet willen integreren, dat moet je of je wilt of niet.

En toen hoorde ik ook een verhaal van Jiska die hier Koreaans aan het leren is, op een universiteit. Dit is een cursus van 4 maanden en in eerste instantie heb ik nog overwogen om dit ook te doen, maar dat gaat niet met een kleine thuis. De cursus wordt gefinancierd met sponsorgeld. En om aan het sponsorgeld te komen, gebruikt de directeur van het programma het volgende: de Koreanen hebben nog steeds een pijnlijke plek in hun hart rondom adoptie van ‘hun’ kinderen naar het buitenland. Ze zien het als een falen dat ze niet zelf in staat zijn geweest als land om ‘verschoppene’ Koreaanse kinderen op te vangen. Dus de directeur wijst naar de studenten die merendeel geadopteerd zijn, en speelt in op dat schuldgevoel! Dan moeten de meeste Koreaanse vrouwen huilen en trekken hun portemonnee open. En de studenten moeten opzitten en pootjes geven, dat ze inderdaad de zielige geadopteerden zijn…. wat een hypocrisie.

Zo, dit gezegd hebben, ga ik proberen te slapen.

We trekken weer verder vanuit Gyeongju naar Andong. Andong is een kleiner stadje, zeer overzichtelijk, alle straten lopen recht toe recht aan, en we krijgen een plattegrondje op 1 A4′tje geprint. Tijdens de treinreis van ongeveer 2 uur, kom ik in contact met een monnik, genaamd Beob Hyang. Ze is 51 jaar, heeft weer zo’n prachtig lichtgrijs pak aan, kale kop en doortastende ogen.

Ik voelde haar aanwezigheid op het perron, en ze komt zo naar me toegelopen alsof dat zo moest, alsof ze iets ziet in mij wat niemand anders ziet . Ze praat een paar woordjes Engels en zo kunnen we enigszins converseren. Ik heb het idee dat ze met 2 volgelingen op weg is naar een tempel, Myo Eung Sa tempel. Volgens haar aanduidingen begrijp ik dat ze gaat rusten en wandelen. en die 2 lopen getrouw achter haar aan. Ze is vreselijk lenig en lijkt eerder 35 dan 51 jaar.

Ze is al 30 jaar monnik, dus vanaf haar 21ste. Grappig is, dat op haar leeftijd dat ze naar de tempel ging, beviel mijn moeder van mij (zo ben ik alles aan het afmeten aan mijn verhaal, daar moet ik ook maar eens mee stoppen zodra ik terug ben anders wordt Jeroen helemaal gek van mij). Ik heb in ieder geval haar gegevens, ben erg benieuwd hoe ons contact zal verlopen. Overigens moet je niet denken dat monniken als monnik leven, ze heeft gewoon een mailadres. En de vorige keer bij de boeddha tempel in Gyeongju, zagen we 3 monniken vertrekken in de nieuwste versie SUV Hyundai! Ook weer een mooie controverse.

In Andong maken we eerst ons gebruikelijk rondje, wat waar zit. Het is een zeer vriendelijk stadje, mensen zijn erg positief nieuwsgierig en willen op de foto met ons. Ton heeft zelfs sjans en krijgt rauwe inktvis gevoerd met sterke drank. Daar houdt ie wel van, en we hebben hem weg moeten slepen, anders was ie nu getrouwd met een van de dames hahahaha!

Ook is er nieuws vanuit Suwon weeshuis: het weeshuis bestaat niet meer, het kantoor is verhuisd naar een andere locatie. Ik kan er wel langs, en in de file kijken, maar volgens de mensen van het weeshuis is het dezelfde file als bij het KSS. Dussss. what to do? Langs gaan en kijken of de oude locatie wat oplevert? Ik zie het niet zitten om langs het kantoor te gaan, het gaat me om een  mogelijk gevoel van herkenning, wanneer ik de locatie zie. De informatie zal wel kloppen en heeft geen toegevoegde waarde voor me. Ik moet er maar s een nachtje over slapen.

En slapen kan niet zonder een lekkere maaltijd: deze avond hebben we takkalbi gegeten. Dat is zeg maar een grote wokschotel met kip en groente, welke midden op tafel staat. Op het laatst komt daar ook rijst met zeewier bij. Erg lekker, je eet het als barbecue vlees: dus in de slablaadje, met kimchi, knoflook (rauw), wat groente en kip. vervolgens maak je een bolletje van het sla en dan ‘hap’ in 1x in de mond. jammie.